25 grudnia 2012

Medycyna starożytna Co do tego, że medycyna jest nauką mogącą poszczycić się bardzo długowiecznymi tradycjami, których korzenie sięgają okresy starożytności, nikogo chyba przekonywać nie trzeba. Była praktykowana w Grecji oraz w Rzymie, a także w krajach należących do kultury Wschodu. Ludzie od niepamiętnych czasów uczyli się zapobiegania rozmaitym chorobom, opatrywali rannych i tym podobne. Współcześnie żyjącym dla przykładu grecka medycyna starożytna jest przybliżona przede wszystkim dzięki Hipokratesowi. Za przykład podać można w tym miejscu zebrane przez niego i opracowane medyczne rozprawy, którym nadał wspólny tytuł brzmiący „Corpus Hippocrateum”. Za początki stosowania medycyny uznać można nie spożywanie pokarmów, które wywoływały choroby. Początkowo medycyna nie była traktowana w kategoriach stricte naukowych, ale powiązywano ją ściśle z praktykami o charakterze magicznym. Pamiętać należy bowiem o tym, iż pierwszymi w dziejach ludzkości lekarzami byli szamani i kapłani praktykującymi w świątyniach. Medycyna uprawiana w starożytnej Mezopotamii nie odbiegała metodami od tych, które uskuteczniane były w tamtym czasie w pozostałych kulturach starożytnych. Było jednakże coś, co ją z tego w dość szczególny i istotny sposób wyróżniało. Otóż właśnie starożytną Mezopotamię uznać należy za ojczyznę lekarskich specjalizacji. Oczywiście, medycyną zajmowali się i tam kapłani, jednakże pod tym względem dzielili się na trzy grupy, z których każda miała inny obszar zainteresowań, na który była ukierunkowana. Medycyna w starożytnej Mezopotamii także posiadała bardzo ścisły związek z magią oraz religijnymi wierzeniami. Ludzie byli przekonani co do tego, że choroby to nic innego jak złośliwa sprawka złych bogów oraz że przyczyny rozmaitych schorzeń mają ponadnaturalne podłoże. Mówiono również o siedmiu najgroźniejszych bogach odpowiedzialnych za najgorsze choroby. Z kolei największych szans na wyleczenie chorego dopatrywano się w tym, co robili bogowie dobrzy. Do takich bóstw zaliczany był choćby bóg Enki.