19 stycznia 2013

Hirudoterapia W uzdrawiającą moc pijawek ludzie wierzyli już od wieków. Leczenie za pomocą tych zwierząt nosi nazwę hirudoterapii. Termin ten swoje korzenie posiada w języku łacińskim, w którym słowo „hirudo” oznacza dokładnie tyle samo, co „pijawka”. Tego rodzaju terapia stosowana była już przez starożytnych Egipcjan. Użytek się w niej robi co prawda z rozlicznych rodzajów tych pierścienic, aczkolwiek zdecydowanie najczęściej wykorzystywane są te przynależące do rodziny Hirudinidae. Poszczególne gatunki są dla amatorów de facto niemożliwe do odróżnienia. W dzisiejszych czasach do terapii używa się pijawki wyhodowane w sterylnych, specjalnych warunkach, chociaż wyjątkiem są tutaj kraje wschodnioeuropejskie oraz azjatyckie, gdzie z powodzeniem wykorzystywane są dziko żyjące egzemplarze. W naszym kraju pijawki są zwierzętami znajdującymi się pod ochroną, dlatego też do celów leczniczych wykorzystuje się te hodowlane i na dodatek reprezentujące gatunki, jakie w Polsce w warunkach naturalnych nie występują. Historia szpitalnictwa to historia długa. Zdaniem niektórych, jej korzenie sięgają jeszcze czasów starożytnych. Jednakże potwierdzone na sto procent i udokumentowane informacje na ten temat pochodzą już z ery nowożytnej – a uściślając, z polowy czwartego stulecia z Sebasty w Azji Mniejszej. Kilkanaście lat później na terenie Azji Małej – a precyzując, na peryferiach Cezarei Kapadockiej – Bazyli Wielki powołał do życia tak zwane Miasto Miłosierdzia, gdzie przebywać mogli ludzie potrzebujący pomocy, a zatem osoby bezdomne, chore i tym podobne. Ogólnie rzecz biorąc, rozwojowi szpitalnictwa w czasach nowożytnych bardzo się przysłużyły kultury arabskie. Najbardziej znane na świecie szpitale były zlokalizowane między innymi w Kordowie, Bizancjum, Kairze czy Bagdadzie. Na kontynent europejski idea szpitalnictwa trafiła za sprawą krzyżowców. Spośród najbardziej słynnych szpitali w Europie wymienić można takie placówki jak dla przykładu londyński szpital świętego Bartłomieja z dwunastego wieku.

12 stycznia 2013

Chirurg i ortopeda Ortopeda tak jak i chirurg jest lekarzem ,do którego niezbędne jest skierowanie od lekarza rodzinnego lub z pogotowia ratunkowego, jeśli chce się być przyjętym. Lekarze Ci zasadniczo zajmują się innymi rzeczami, a mianowicie chirurdzy, pokrótce mówiąc od zszywania wszelkich ran, a ortopeda jest zasadniczo lekarzem zajmującym się wszelkimi urazami. Najwięcej jednak pracy obydwie te specjalizacje lekarskie mają latem i zimą. Latem dlatego, że w trakcie wakacji ludzie często ulegają różnym wypadkom często przez brak logicznego myślenia i nieuwagę, a zimą dlatego, że bardzo wielu ludzi ulega różnym złamaniom i urazom przez śliskie ulice i chodniki i w zimie przy jednej chwili nieuwagi, można się po prostu połamać. Wtedy też najpierw pogotowia ratunkowe a później szpitale i przychodnie pękają w szwach, zużywane jest dużo więcej niż w innych porach roku gipsu właśnie przez to, że wiele jest przypadków złamań i potłuczeń spowodowanych śliskimi ulicami. Dlatego też zaleca się nosić obuwie możliwie o jak największej przyczepności i oczywiście zachowanie ostrożności. Tak naprawdę lekarz pediatra to lekarz internista z tą tylko różnicą, że zajmuje się on tylko i wyłącznie chorobami dziecięcymi. Pediatra musi posiadać równie szeroką wiedzę jak internista i również jest lekarzem pierwszego kontaktu co oznacza, że nie potrzeba żadnego skierowania od nikogo innego, aby dziecko zostało przyjęte do przychodni. Jedną z nielicznych różnic między tymi właśnie lekarzami jest to, że do zadań lekarza pediatry jest także szczepienie dzieci, oraz przeprowadzanie tak zwanych bilansów zdrowotnych. Takie bilanse wykonywane są po ukończeniu określonego wieku przez dziecko i mają za zadanie sprawdzenie, czy dziecko się prawidłowo rozwija pod każdym kątem. W razie jakichś nieprawidłowości dziecko kierowane jest do specjalisty dziecięcego. Jeśli chodzi o szczepienia u dzieci, przed takim wydarzeniem lekarz pediatra musi koniecznie zbadać dziecko, aby móc je dopuścić do szczepienia, ponieważ tylko dziecko w pełni zdrowe może zostać zaszczepione, gdyż inaczej szczepionka mogłaby nie zadziałać lub nawet wywołać chorobę.