9 lutego 2013

Żelazne płuco Żelazne płuco to historyczny już aparat, który wykorzystywano niegdyś do sztucznego wentylowania płuc. Był to prototyp współczesnego respiratora, który zresztą znajduje się w użyciu po dzień dzisiejszy, chociaż są to raczej sporadyczne przypadki – ocenia się, iż dla przykładu w Stanach Zjednoczonych stosuje go jeszcze jakieś trzydzieści osób. Żelazne płuco przypomina swoim wyglądem ogromny pojemnik, w środku którego umieszczany jest pacjent – ale tak, że jego głowa wystaje na zewnątrz. Specjalna komora po uprzednim uszczelnieniu zapewnia oscylacje ciśnienia powietrznego, co z kolei przekłada się na zmiany ciśnienia w klatce piersiowej. Za sprawą tego klatka piersiowa zostaje wprawiona w ruch i w ten oto sposób odbywa się wentylowanie płuc. Pierwszy raz owa aparatura zastosowana została przed siedemdziesięcioma jeden laty, a miało to miejsce w jednym z bostońskich szpitali. Dokonał tego lekarz o nazwisku Phillip Drinker, a jego pacjentką była dziewczynka cierpiąca na chorobę Heinego-Medina. Medycynę arabską z okresu średniowiecza uważa się za kontynuację starożytnej medycyny greckiej. Arabom zdecydowanie najbliższe były nauki takich osobistości jak Hipokrates oraz Galen, jednakże dorobek tych mędrców był modyfikowany w przeciągu najmniej czterech stuleci. W rezultacie doprowadziło to do tego, że już u schyłku stulecia jedenastego uprawiana przez Arabów medycyna stanowiła zupełnie inną dyscyplinę aniżeli ta, która była dla nich inspiracją. Mieć na uwadze trzeba to, iż nie wszyscy lekarze w arabskiej kulturze były wyznania muzułmańskiego. Najwięcej spośród nich było Greków, Syryjczyków, a także Persów. Średniowieczną medycynę arabską podzielić można na trzy okresy. Pierwszy z nich to faza przed Mahometem, drugi – to profetyczna medycyna, natomiast trzeci nazywany jest medycyną renesansu arabskiego. Wkład Arabów w rozwój tej dyscypliny jest wręcz nieoceniony. Propagowali oni działania profilaktyczne oraz higienę osobistą. Zasługi arabskich medyków wykorzystywani potem w Europie.

27 grudnia 2012

Medycyna ratuje życie Medycyna to nauka empiryczna, dzięki której możliwe jest ratowanie życia, czasami w nawet nie nadających się do tego przypadkach. Życie ludzkie oraz medycyna i działania niektórych ludzi są tak nieobliczalne, że czasami najbardziej normalne przypadki stwarzają niemałe problemy, a te najbardziej beznadziejne nagle udają się uratować. Lekarze ratują życia ludzi, bowiem jest to ich zadanie, przeznaczenie, czasami po prostu czują, że muszą to zrobić. Skoro są tak wszechstronnie wykształceni, to dlaczego nie mieli by ratować życia ludzkiego? Od tego właśnie są lekarze i nie można by było wyobrazić sobie już teraz życia, bez lekarzy. Lekarze są potrzebni wszędzie i choć tak samo jak we wszystkich zawodach lekarz nie jest lekarzowi równy i mamy lekarzy lepszych oraz gorszych, to tak naprawdę ich pomoc, chociażby najmniejsza zawsze jest przydatna. Nigdy bowiem tak naprawdę nie wiemy co się dzieje, dopóki nie pójdziemy zasięgnąć porady specjalisty bądź najlepiej kilku specjalistów. Kilka zdań na ten sam temat zawsze jest bardziej obiektywne.