11 marca 2013

Kraniosakralne cuda Czy istnieje metoda leczenia pomagająca zarówno ludziom cierpiącym na bezsenność jak i dzieciom cierpiącym na skutek okołoporodowych mikrourazów? Czy jest terapia nadająca się zarówno dla niemowląt, jak i osób w bardzo zaawansowanym wieku? Okazuje się, że tak. Metoda kraniosakralna, jeszcze mało znana w Polsce, okazuje się być pomocna w niemal każdym schorzeniu. Nazwa tej metody leczenia pochodzi od łacińskich słów cranium – czaszka i sacrum, czyli kość krzyżowa. Jej twórcy, amerykańscy lekarze, założyli, że podstawą zdrowia człowieka jest prawidłowy przepływ płynu mózgowego. Jego rytmiczny przepływ może być zahamowany z różnych przyczyn, na przykład napięcia spowodowanego stresem, urazu lub stanu chorobowego. Terapeuta delikatnym dotykiem usuwa te bariery. Najpierw wyszukuje miejsca najbardziej spięte (często są to okolice karku lub jama brzuszna), a następnie niezwykle delikatnie uciska je, powodując rozluźnienie. Terapia ta jest pomocna także w leczeniu skrzywień kręgosłupa, depresji i bezsenności.

19 stycznia 2013

Hirudoterapia W uzdrawiającą moc pijawek ludzie wierzyli już od wieków. Leczenie za pomocą tych zwierząt nosi nazwę hirudoterapii. Termin ten swoje korzenie posiada w języku łacińskim, w którym słowo „hirudo” oznacza dokładnie tyle samo, co „pijawka”. Tego rodzaju terapia stosowana była już przez starożytnych Egipcjan. Użytek się w niej robi co prawda z rozlicznych rodzajów tych pierścienic, aczkolwiek zdecydowanie najczęściej wykorzystywane są te przynależące do rodziny Hirudinidae. Poszczególne gatunki są dla amatorów de facto niemożliwe do odróżnienia. W dzisiejszych czasach do terapii używa się pijawki wyhodowane w sterylnych, specjalnych warunkach, chociaż wyjątkiem są tutaj kraje wschodnioeuropejskie oraz azjatyckie, gdzie z powodzeniem wykorzystywane są dziko żyjące egzemplarze. W naszym kraju pijawki są zwierzętami znajdującymi się pod ochroną, dlatego też do celów leczniczych wykorzystuje się te hodowlane i na dodatek reprezentujące gatunki, jakie w Polsce w warunkach naturalnych nie występują. Historia szpitalnictwa to historia długa. Zdaniem niektórych, jej korzenie sięgają jeszcze czasów starożytnych. Jednakże potwierdzone na sto procent i udokumentowane informacje na ten temat pochodzą już z ery nowożytnej – a uściślając, z polowy czwartego stulecia z Sebasty w Azji Mniejszej. Kilkanaście lat później na terenie Azji Małej – a precyzując, na peryferiach Cezarei Kapadockiej – Bazyli Wielki powołał do życia tak zwane Miasto Miłosierdzia, gdzie przebywać mogli ludzie potrzebujący pomocy, a zatem osoby bezdomne, chore i tym podobne. Ogólnie rzecz biorąc, rozwojowi szpitalnictwa w czasach nowożytnych bardzo się przysłużyły kultury arabskie. Najbardziej znane na świecie szpitale były zlokalizowane między innymi w Kordowie, Bizancjum, Kairze czy Bagdadzie. Na kontynent europejski idea szpitalnictwa trafiła za sprawą krzyżowców. Spośród najbardziej słynnych szpitali w Europie wymienić można takie placówki jak dla przykładu londyński szpital świętego Bartłomieja z dwunastego wieku.