9 lutego 2013

Żelazne płuco Żelazne płuco to historyczny już aparat, który wykorzystywano niegdyś do sztucznego wentylowania płuc. Był to prototyp współczesnego respiratora, który zresztą znajduje się w użyciu po dzień dzisiejszy, chociaż są to raczej sporadyczne przypadki – ocenia się, iż dla przykładu w Stanach Zjednoczonych stosuje go jeszcze jakieś trzydzieści osób. Żelazne płuco przypomina swoim wyglądem ogromny pojemnik, w środku którego umieszczany jest pacjent – ale tak, że jego głowa wystaje na zewnątrz. Specjalna komora po uprzednim uszczelnieniu zapewnia oscylacje ciśnienia powietrznego, co z kolei przekłada się na zmiany ciśnienia w klatce piersiowej. Za sprawą tego klatka piersiowa zostaje wprawiona w ruch i w ten oto sposób odbywa się wentylowanie płuc. Pierwszy raz owa aparatura zastosowana została przed siedemdziesięcioma jeden laty, a miało to miejsce w jednym z bostońskich szpitali. Dokonał tego lekarz o nazwisku Phillip Drinker, a jego pacjentką była dziewczynka cierpiąca na chorobę Heinego-Medina. Medycynę arabską z okresu średniowiecza uważa się za kontynuację starożytnej medycyny greckiej. Arabom zdecydowanie najbliższe były nauki takich osobistości jak Hipokrates oraz Galen, jednakże dorobek tych mędrców był modyfikowany w przeciągu najmniej czterech stuleci. W rezultacie doprowadziło to do tego, że już u schyłku stulecia jedenastego uprawiana przez Arabów medycyna stanowiła zupełnie inną dyscyplinę aniżeli ta, która była dla nich inspiracją. Mieć na uwadze trzeba to, iż nie wszyscy lekarze w arabskiej kulturze były wyznania muzułmańskiego. Najwięcej spośród nich było Greków, Syryjczyków, a także Persów. Średniowieczną medycynę arabską podzielić można na trzy okresy. Pierwszy z nich to faza przed Mahometem, drugi – to profetyczna medycyna, natomiast trzeci nazywany jest medycyną renesansu arabskiego. Wkład Arabów w rozwój tej dyscypliny jest wręcz nieoceniony. Propagowali oni działania profilaktyczne oraz higienę osobistą. Zasługi arabskich medyków wykorzystywani potem w Europie.